De keuzestress van Jan Donkers


De keuzestress van Jan Donkers

Twintigste editie TakeRoot

‘Take Root is het jaarlijkse feestje voor iedereen die rootsmuziek en Americana een warm hart toedraagt’ meldt het affiche van mijn favoriete muziekfestival. Nou, een feestje wordt het inderdaad, op 4 november in de Groningse Oosterpoort. Twee handenvol acts minstens die ik niet zou willen missen, kom daar maar eens om bij andere festivals… Er zijn in de eerste helft van dit jaar drie cd’s verschenen die ik de beste vind van het hele aanbod (in mijn geval: albums waarvan ik alle tracks heb aangestreept die voor radio-uitzending in aanmerking komen): Bobby Fuller died for you sins van Chuck Prophet, The Nashville Sound van Jason Isbell and the 400 Unit, en Palomino Motel van Trond Svendsen & Tuxedo. Die laatste band komt uit Noorwegen.

Er zijn in de eerste helft van dit jaar drie cd’s verschenen die ik de beste vind van het hele aanbod (in mijn geval: albums waarvan ik alle tracks heb aangestreept die voor radio-uitzending in aanmerking komen): Bobby Fuller died for you sins van Chuck Prophet, The Nashville Sound van Jason Isbell and the 400 Unit, en Palomino Motel van Trond Svendsen & Tuxedo. Die laatste band komt uit Noorwegen, daarover straks meer.

Chuck Prophen & The Mission Express

California
Chuck Prophet is al een bekende verschijning in Nederland, die na zijn afscheid van Green on Red al decennialang soloplaten maakt die elke keer weer verrassen. Chuck stelt er een eer in essentiële vragen en kwesties aan de orde te stellen in zijn muziek. Zo wist hij ooit antwoord te geven op de vragen “Who put the bomp in the bomp–she–bomp–she–bomp? Who put the ram in the ram–a–la–ma ding dong?” En nu, op zijn laatste cd kan hij na grondig bronnenonderzoek onthullen dat Jezus een sociale drinker was. Ja, je leest het goed: Jezus dronk nooit in zijn eentje. Hij bleef ook nooit langer dan hij was uitgenodigd, en braakte nooit de wasbak onder. Ik zei het al: dit zijn essentiële kwesties! Zijn nieuwste cd noemt hij zelf ‘California Noir’, een verwijzing naar de vaak duistere werkelijkheid die schuilgaat achter de glitter van de Golden State, de staat waar ‘gedoemde liefde, ontroostbare eenzaamheid, krantenjongen tot miljonair en weer terug naar krantenjongen, en opgefokt geweld altijd op het menu staan.’ Nou, dat is goed te horen in Chucks ‘eerste protestsong’ over de politiemoord op Alex Nieto ‘a 69ers fan’. Maar ook in tracks als het titelnummer van de cd, alhoewel dat eigenlijk hoofdzakelijk in de titel refereert aan de tragische cultheld Bobby Fuller, die ooit een hit had met I fought the law (and the law won) maar daarna, hopeloos weg uit de tijd, een triest einde vond op zijn 23e.

Nashville
Chuck had wat mij betreft best de headliner mogen worden, maar die eer is weggelegd voor Jason Isbell, die na zijn jaren bij de Drive By Truckers (hallo daar Ron Jans! Kom je dit jaar ook?) de ene na de andere briljante soloplaat afleverde. De laatste is The Nashville Sound, waarop hij na zes jaar weer verenigd is met zijn band The 400 Unit, en waarvan ook zijn partner Amanda Shires deel uitmaakt. Jason heeft de nodige ervaringen achter de rug, deed daarvan in zijn solo-cd’s aangrijpend verslag en heeft op zijn laatste album een veelheid aan thema’s aangesneden. Het gaat over politiek en ingebakken racisme, over de stress van het dagelijks leven. Maar er is nog steeds ruimte voor de eeuwige thema’s: hoe ga je om met een verbroken relatie, hoe houd je de hoop en verwachting in stand.

Sam Outlaw

Als ik afga op de reacties van het publiek laatst in Paradiso bij Sam Outlaw met zijn band dan had ook die best headliner kunnen zijn (wat hebben de programmeurs dit jaar een luxeprobleem!) Na zijn debuut-plaat, door vader en zoon Cooder geproduceerd en van instrumentale bijstand voorzien, kwam hij dit voorjaar nog sterker terug met Tenderheart. Outlaw is een moeilijk in hokjes onder te brengen artiest, het is net geen rechtstreekse country & western (daarvoor gloort er teveel Los Angeles en de rest van Southern California doorheen) en als singer-songwriter wordt hij eigenlijk alleen maar beter. Zijn eigen nummers over verplichte thema’s als verloren liefdes en verbroken beloftes zijn ijzersterk, sommige hebben zelfs (pardon) hitpotentie. Als je een paar keer Trouble hebt gedraaid blijf je het nadreunen: “You got me in trouble again, you got me in trouble again….

Baptiste W. Hamon

Oklahoma
Let maar op, we gaan oren tekort komen die avond. Behalve wat ik al noemde is er ook nog de Parijse singer-songwriter Baptiste W. Hamon die in zeer korte tijd veel fans verzamelde met het tweetalige repertoire op zijn debuut-cd L’Insouciance. Hij is zowel schatplichtig aan landgenoot Leo Ferré als aan zijn held Townes Van Zandt, voor wie hij een mooi eerbetoon zingt. In het Frans dan, maar de duetten met Will Oldham en Caitlin Rose op zijn cd zijn tweetalig.

Tift Merrit

Heb ik Levi Parham al genoemd? Protegé van wijlen Jimmy Lafave die zijn laatste album These American Blues produceerde. Een van de vele onstuimige talenten die de laatste tijd uit Oklahoma op ons afkomt. En heb ik Andrew Combs al genoemd? Maakte een fraaie plaat Canyons of my mind (een metafoor overigens die decennia geleden door de Bonzo Dog Doo Dah Band werd belachelijk gemaakt, maar Combs komt er mee weg) en hij noemt veteranen uit de vorige eeuw als Glen Campbell en Harry Nilsson als zijn invloeden. En had ik Tift Merritt al genoemd? Stitch of the world is haar laatste album, en wie eenmaal Love soldiers on heeft gehoord zal haar voor altijd in zijn/haar hart sluiten. Ze noemt schrijver Raymond Carver als een belangrijke invloed, en ziet de geest van Marlon Brando bas spelen. Een album vol geheimen voor wie bereid is ze al luisterend te ontcijferen.

En o ja, ik noemde in het begin de Noor Trond Svendsen met zijn band Tuxedo die de derde perfecte plaat maakten van de eerste jaarhelft. Heerlijke muziek die veel ontleent aan Amerikaanse voorbeelden als Bruce Springsteen maar toch zoveel eigens heeft, met name in zijn ballads dat je je afvraagt waarom we dit genre nog steeds Americana noemen. Is de snelweg naar Oslo de nieuwe Route 66? Komt Trond ook uit Hamar overwippen? Zo dichtbij! Ik zag hem niet op het affiche staan, maar je weet maar nooit bij Take Root…

TakeRoot
4 November, De Oosterpoort, Groningen.
Kaarten via www.takeroot.nl
AmericA is dit jaar weer mediapartner van het festival. Via Facebook live-verslag!
Kans maken op kaarten? Stuur je naam en adres naar info@maasland.com onder vermelding van TR2017