Geluisterd: Dawes – Passwords

Tekst: Kees Schepel

Dawes is, ik zeg het maar vast, wat mij betreft een geweldige band. Het duurde wel even voor ik het door had. Ik vond eerlijk gezegd de eerste Dawes plaat, North Hills (2009), op zijn best wel aardig. Wel veel in hetzelfde tempo en niet echt dat je zegt ‘wauw’. Bij nummer twee Nothing is Wrong(2011) werd het iets maar niet veel beter, ondanks het onophoudelijk aandringen van een Amerikaanse muziekvriend… “Je moet ze live zien!”, bleef hij maar zeggen. En die kans kwam, twee keer zelfs, in 2013 en in 2015, op het Take Root festival in Groningen. En mijn vriend had gelijk: sindsdien ben ik aan boord. Dawes is een fantastische live band. Griffin Goldsmith is een van de meest subtiele en coole drummers die ik ken, broer Taylor Goldsmith is een begenadigd zanger en, bleek live, een geweldige gitarist. En na de songs live te hebben gehoord wist ik ook zeker dat hij een bovengemiddeld getalenteerd liedjesschrijver is. De line-up met Duane Betts op gitaar was rijp voor grotere venues, stadions wellicht…

Maar toen begon het karretje toch een beetje in de poep te rijden. Stories Don’t End (2013) en All Your Favorite Bands (2015) waren nog aardige plaatjes, maar We’re All Gonna Die (2016) ontspoorde ondanks een paar aardige liedjes behoorlijk. Het was net of de jongens zelf behept waren met het idee als een stadionband verder te gaan. Niet nodig, niet verstandig.

En gelukkig komen ze nu met Passwordsweer wat terug op het padje. Opener Living in the Futuredoet in allerlei bombast nog vrezen, maar dan komt het al gauw goed. Stay Down,  vooral Crack the Case(met voor fans van Ryan Adams (de ex-man van Taylors verloofd Mandy Moore) een aardig coupletje: I got a friend who’s been thinking ’bout finally kicking her husband out. His second life as a talent scout, finally got him caught.While she was throwing out all his clothes, she heard a voice from beyond the throes. “Punish him for the life he chose, but forgive the past that he did not!”), Feed the Fire en My Greatest Inventionwordt de herrijzenis definitief ingezet.
Dan begint het af en toe weer wat te wringen: het oude euvel, veel in hetzelfde tempo, en weinig geïnspireerd. Ik begon weer te snakken naar live versies, want je hoort dat het goede songs zijn, met voldoende gelegenheid tot live uitspattingen. Maar het wordt wat stroperig.
Uiteindelijk komt het toch nog wel goed. Never Gonna Say Goodbyeen als sluitstuk Time Flies Either Way, met lekkere sax solo, brengen het goede gevoel weer terug. En nou maar hopen op een Europese tour.

Dawes – Passwords

www.dgrmusic.com