Gezien: Band of Heathens

 

Waar/wanneer: Doornroosje Nijmegen, 8 juni 2018

Tekst – Kees Schepel     Beeld – Peter van Riel

Dat de eerste twee albums van Band of Heathens live opnames waren is niet voor niets, zeg maar. De band is ontstaan toen de drie originele leden elkaar op het podium ontmoetten waar zij elk hun eigen set gespeeld hadden. Als vanzelf ontstond de wens samen te gaan spelen, en zo was de BOH geboren. Van de drie heren (Colin Brooks, Ed Jurdi en Gordy Quist) die aangevuld met een  ritmesectie en toetsenist in 2006 de eerste line-up vormden, zijn Jurdi en Quist nog over. En hoewel er inmiddels zes studio-albums zijn verschenen (net uit: de BOH-versie van het Ray Charles album uit 1972, A Message from the People), blijkt uit alles dat BOH vooral een liveband is. Sinds 2012 maakt de band er een gewoonte van zoveel mogelijk live-optredens opnames te maken die dan op de website tegen betaling te downloaden zijn (https://live.bandofheathens.com/). Behalve dat het een aardig verdienmodel kan zijn geeft het vooral aan dat de band genoeg vertrouwen in de eigen live vermogens heeft, en dat het hoogstwaarschijnlijk zo is dat men niet iedere avond dezelfde setlist afwerkt. Daar is op zich weinig op tegen, maar het maakt het minder aantrekkelijk een band echt te volgen. Het optreden dat de heren onlangs in Nijmegen verzorgden werd helaas niet opgenomen; het extra crewlid dat verantwoordelijk is voor de opnames was niet mee op de Europese tour. Het was overigens een geweldig optreden.

AmericA had het genoegen Jurdi en Quist voor de show te kunnen spreken. Het iedere avond spelen van een andere setlist verklaren ze door het feit dat ze er gewoon lol in hebben om te spelen, en dat je die lol houdt door niet iedere avond hetzelfde te doen. “Bovendien, we hebben inmiddels songs genoeg…, zes albums vol met songs die we graag spelen, and it keeps it interesting.We passen songs voortdurend aan; tempo, arrangementen. Af en toe covers ertussendoor”.
Hoewel ze zichzelf vooral zien als een rock-‘n-rollband, kunnen en willen ze er niet voor weglopen dat ze onder de Americana paraplu te brengen zijn. “Het is de muziek waarmee we zijn opgegroeid, dat speelt automatisch door in hoe en wat je zelf speelt. The Beatles, Hollies, ze hebben generaties lang ook Amerikaans bands geïnspireerd, maar op hun beurt waren ze weer vol van Amerikaanse muziek. Het is een voortdurende cirkel.”
Band of Heathens wordt vaak in verband gebracht met bands als Little Feat en Grateful Dead. En hoewel ze die band niet direct ontkennen, geven Jurdi en Quist aan dat ze het vooral zien als een langer teruggaande traditie van het schrijven en opnemen van songs. “Er is een lange lijn van muziek, oude Amerikaanse rootsmuziek, en wij hebben in die lange lijn ook onze plek. Iedereen moet zijn eigen stem zien te vinden. En op een gegeven moment besef je je dat mensen ook in jouw songs geïnteresseerd zijn”.
“Zo is het altijd geweest. Je kunt niet ‘nieuw’ zijn, je zuigt op wat je meekrijgt. Je kunt proberen je voor alles af te sluiten, een studio ingaan en iets nieuws proberen te maken, maar normaal gesproken komt er iets uit wat toch ook ‘oud’ is. Wij kiezen ervoor om die oudere muziek op te zuigen, ervan te leren, om dan zelf iets te creëren.”
“Er zijn genoeg muzikanten die al 30 of 40 jaar live spelen… Dan is er een redelijke kans dat ze ook iets goeds gedaan zullen hebben. Waarom zouden wij daar niet van leren?”
Quist vertelt dat hij recent een interview met Bob Dylan las, waarin Dylan zich afvraagt waarom we nog nieuwe muziek nodig hebben. Er is immers genoeg goede al opgenomen muziek voor meer dan een mensenleven… En dat hem dat aan het denken zette. “Natuurlijk zit er iets in, wat Dylan zegt, maar toch: misschien uit een soort egoïsme, ik hou van muziek maken, maar ook: we hebben echt nieuwe muziek nodig. De muziek die nu gemaakt, de songs die ik schrijf: dat vormt de soundtrack van mijn leven. Songs van nu geven een beeld van het leven nu, van de wereld nu. In nieuwe songs komt ook de taal van nu naar voren. Ze vormen een spiegel van deze tijd… Tegelijk kunnen ook oudere songs een nieuwe frisse blik op het hier en nu bieden. Maar zonder nieuwe liedjes worden de oudere songs een soort van Latijn… een enkeling kan er mee vooruit en begrijpt waar het over gaat, maar er is geen ontwikkeling meer.”

Dit betekent overigens niet perse dat BOH zich als een politieke band ziet. Ze zien dat niet echt als hun taak. Al was het maar omdat de band uit meerdere mensen bestaat met ieder een eigen mening. “En het is niet onze taak om onze mening aan anderen op te dringen. De mensen die het met je eens zijn blijven dat, de mensen die het oneens met je zijn veranderen ook niet van mening. Het is al veel te gepolariseerd, vooral bij ons in de VS.” Quist vertelt dat hij wel eens wat zegt on stage, en dat het al is voorgekomen dat mensen boos weglopen… “Daarom, ik zeg wat ik denk, maar dring mijn mening niet op. In mijn songs geef ik beelden en ideeën, en hé, doe ermee wat je wilt. Het is geen dialoog, maar ik hoop dat mensen er zelf iets mee doen.”