CAAMP uit Ohio


Folk in de beste traditie

Tekst – Kees Schepel
Beeld – Peter van Riel

In februari dit jaar speelden ze al in een uitverkocht Paradiso Noord. Sindsdien zoemde er iets rond. Nou niet meteen beginnen over een nieuwe sensatie, dat doet de altijd ongeduldige zakelijke entourage wel. Maar eerlijk is eerlijk, ze zijn nieuw, of in ieder geval jong en opkomend, de jongens van CAAMP. Begonnen als duo, Evan Westfall en Taylor Meier, in Athens Ohio, en inmiddels aangevuld op bas door Matt Vinson, die als technicus al hielp bij de opnames van hun vorige plaat.
Met de bas erbij en heel af en toe Westfall of Meier op drums kan CAAMP aardig rocken, maar als je op internet zoekt kom je ook nog CAAMP als duo tegen, Westfall op de banjo, Meier op de akoestische gitaar, met fraaie samenzang. Folk, diep geworteld in traditie.
Voorafgaand aan hun optreden in Tivoli/Vredenburg Utrecht afgelopen mei spraken we de drie mannen. Meier schrijft de nummers en is duidelijk de woordvoerder. Hij heeft geen moeite met de opmerking dat hun muziek af en toe ouderwets klinkt. Er is geen ontkomen aan de traditie, hoewel hij die niet echt bewust opzoekt. Voor hem begon de muziek te leven op de middelbare school, toen vrienden een gitaar kregen en muziek gingen maken.  Het was niet eens zozeer de muziek die zijn ouders thuis draaiden. Hoewel, misschien die van zijn moeder: Talking Heads, REM. Wat hem vooral raakte was de magie van live muziek. Zijn eerste concert was rapper Lil Wayne… Het tweede van de band Blind Pilot, uit Portland, Oregon (http://www.blindpilot.com/)… “Ik was toen echt nog niet bezig met zelf muziek maken en zelfs misschien ooit zelf op dat podium staan, maar het was nog gewoon naar een concert van mijn helden gaan”.

Fangirls

Maar het zaadje was geplant, en met Westfall begon hij eigen liedjes te schrijven en op te treden. Het eerste album brachten ze in eigen beheer uit. Het tweede, Boys, aanvankelijk als een EP tweeluik. En inmiddels is ook het nieuwe album, By & By, uit.
Meier is een man van woorden. Hij is graag bezig met teksten, besteed er veel aandacht aan. En op het podium maakt het trio een enthousiaste en gedreven indruk. Het is aanstekelijke muziek vanuit een oude ziel maar vol jeugdige moed. Met So Long Honey lijken ze ook een kraker in huis te hebben waarmee ze de Lumineers en Mumford & Sons naar een denkbeeldige kroon lijken te kunnen steken. Ik noem die namen niet lichtzinnig. Uw reporters zijn bij zogenoemde Americana concerten gewend omringd te zijn door mensen van zeg maar middelbare leeftijd. Maar toen wij ons bij CAAMP gewoontegetrouw vooraan bij het podium melden en eens om ons heen keken zagen wij louter ‘jonge’ mensen! Zelfs heuse fangirls die voor de neus van Taylor Meier aan het losgaan waren. Luidkeels werden alle teksten meegezongen. Heerlijk. En hoewel ik me kan voorstellen dat er onder ons zijn die aan de duo versie van CAAMP de voorkeur geven, is het voor de toekomst van de band geen slecht idee zo verder te gaan. Wij moesten nog de trein halen, dus de toegift kregen we niet meer helemaal mee, maar ik twijfel er geen moment aan dat het nog lang onrustig gebleven is.
Inmiddels zijn de mannen weer terug in de VS, en speelden ze zelfs met hun vrienden van Rainbow Kitten Surprise in het fameuze Red Rocks Amphitheatre. Als de jongens nog dromen hebben dan lijken ze allemaal versneld uit te komen.

Meer weten? http://caamptheband.com/