Gezien: Festival Down By The River

Waar/wanneer: 8 april Venlo

Tekst en beeld: Kees Schepel


Het jaarlijkse festival Down By The River in en rond poppodium Grenswerk in Venlo vond dit jaar plaats op 8 april. Het was erg aangenaam weer, de terrassen zaten nog gezellig vol; het was prettig vertoeven in de Venlose binnenstad. Het festival richt zich op (vernieuwende) roots en alt-country muziek, en wordt georganiseerd in samenwerking met boekingskantoor Sedate Bookings. Dat kan in dit geval niet veel kwaad, Sedate vertegenwoordigt niet de minste artiesten.

Wij kwamen binnen in de zaal van Grenswerk toen de Jerry Leger & the Situations op het zijpodium al even bezig waren. Ik had ze nooit eerder gehoord of gezien, maar het klonk lekker. Na een korte tussenpauze begonnen zonder enige aankondiging Kacy & Clayton. Het duo heeft een paar mooie platen gemaakt, de meest recente, The Siren’s Song, zelfs geproduceerd door Wilco’s Jeff Tweedy. Maar oei, wat waren ze hier ongeïnspireerd of oververmoeid. Van enig contact met het publiek was niet of nauwelijks sprake, los van de mededeling van Kacy dat ze een blauw oog en kiespijn had. Van verveling keek ik wat rond, en hé, die bassist dat lijkt Ryan Boldt van The Deep Dark Woods wel!

Twain

Twain
We besloten te gaan om dan maar ruim op tijd bij de Joriskerk te zijn voor Twain. Na wat zenuwachtig heen en weer geloop begon ook hij onaangekondigd. Op zich jammer, omdat iedere artiest wel iets ven een introductie verdient, en zeker bij een festival op verschillende locaties biedt het ook iets van verbinding. Maar dat optreden van Twain! Zo, ook hem kende ik nog niet, maar die ga ik in de gaten houden. Zo alleen met z’n gitaar doet hij denken aan Ryley Walker en de jonge Dylan. Erg indrukwekkend. Hij speelde het kerkje plat, vaak tot zijn eigen verbazing.

The Deep Dark Woods

Goed tijd om wat te eten, in de laatste warmte van het wegzakkende zonnetje, om vervolgens weer naar Grenswerk te trekken voor The Deep Dark Woods. En ja hoor: daar stond die bassist van Kacy & Clayton, dat was echt Ryan Boldt. En die drummer zat ook al bij Kacy & Clayton. Sterker nog: Kacy stond ook hier op het podium, en Clayton bleek nu op zijn beurt bassist. En heel typisch, ook hier leek sprake van weinig inspiratie en vermoeidheid, en weinig echt contact met het publiek of enige wil daartoe. Jubilee en The Place I Left Behind waren plaatjes met een soms pijnlijke schoonheid, maar in dit optreden vond ik daar weinig van terug. Jammer.

Andrew Combs
Maar, zoals dat gaat: elk nadeel heb zijn voordeel, en in dit geval konden we rustig weer naar de Joriskerk, voor Andrew Combs. Net als bij Twain hadden we een plekje op de voorste bank. En wat een genot, deze kerel. Zonder enige moeite een stem als een nachtegaal met een vleugje bourbon. En wat een stem! En wat een songs! En zonder dat je het idee krijgt een vriend voor het leven te hebben, maakt hij wel contact met het publiek, door zijn verhalen tussendoor, door het oogcontact dat hij maakt. Op het Take Root festival vorig jaar vond ik hem al geweldig, maar dit keer gaf hij nog een trapje extra…

Terug naar Grenswerk voor nog een aardig mopje Sheesham, Lotus & Son. Altijd leuk, zo’n brok antieke americana. Op het zijpodium, aanraakbaar en dichtbij, altijd volledig in contact met het publiek; voetjes van de vloer. Heel leuk, en perfect om de stemming er flink in te brengen.

Blitzen trapper

Voor zover dat nodig was, tenminste… Vanaf het eerste nummer van Blitzen Trapper was het namelijk vol gas, strak waar nodig, los waar mogelijk. Ik heb ze nu een paar keer gezien, en mij hebben ze nog nooit teleurgesteld, live. Waar het op platen nog wel eens een beetje wrikken en wringen is, is het live soepel en bijna vanzelf. Vakmanschap en plezier.
Wat mij betreft een prima afsluiting van een fijn festival.

www.festivalinfo.nl