Gezien: Once in a Blue Moon 2018, Amsterdamse Bos

Wanneer: 25 augustus

Tekst: Kees Schepel    Beeld: Peter van Riel

Donkere wolken boven het Amsterdamse Bos. Maar een plensbui af en toe kon de pret niet drukken. De eerste editie van het Once in a Blue Moon Festivalin het Amsterdamse Bos kan gerust geslaagd genoemd worden. Verdeeld over drie podia, ondergebracht in twee tenten en een loods, traden 19 acts op. Het is onmogelijk om alles te zien, dus er moesten keuzes gemaakt worden. Zo laat je dan wel eens iets schieten waarvan je dus nooit zult weten wat je gemist hebt… Zo is het leven, zeg maar.

Hiss Golden Messengers MC Taylor had deze keer alleen zijn kameraad Phil Cook meegebracht. De twee zijn geweldig op elkaar ingespeeld. Taylor met de akoestische gitaar, Cook elektrisch. Ze bouwden van ieder liedje een verfijnd bouwseltje, hoewel gezegd moet worden dat het tegen het einde van hun set wel een beetje eenvormig werd.

In het gesprekje dat we kort na het optreden met MC Taylor mochten hebben gaf hij aan dat hij graag met vrienden optreedt en opneemt. Hij vertelde dat hij en Phil Cook elkaar erg goed aanvoelen en intuïtief op elkaar reageren. Taylor komt oorspronkelijk uit Californië, maar is een jaar of tien terug naar Durham, North Carolina, verhuisd, waar hij nu met vrouw en kinderen nog steeds woont. Durham is nu ‘thuis’ voor hem, en hij moet thuis zijn om songs te kunnen schrijven. Hij houdt erg van touren, houdt vooral ook van muziek maken en reizen. Het reizen kan vermoeiend zijn, en hij mist zijn gezin, maar hij kan de dingen doen die hij het liefst doet en wordt er nog voor betaald ook. “Bovendien, er moet brood op de plank, en met platen of cd’s lukt dat steeds minder. Het blijft belangrijk, want je houdt toch die drang je werk te documenteren, maar het levert niet op. Daar heb ik andere dingen voor bedacht; bijvoorbeeld touren.”

We pikten nog een klein stukje van het optreden van I’m With Her mee; net genoeg om een oudere man met een rode muts zich bij de drie dames te zien voegen. David Crosby, pas voor ’s avonds gepland, stond daar vlak voor vieren al op het podium. Bescheiden, maar zo te zien al goed gemutst!

Four Dead in Ohio
Maar het was nog even wachten op zijn eigen optreden. Eerst nog een stukje Bombino met zijn opzwepende woestijnmuziek. En vooral ook het optreden van Courtney Marie Andrews. Wij spraken en zagen haar nog vorig jaar in Nijmegen, maar inmiddels is haar nieuwste plaat, May Your Kindness Remain, uit en is deze dame daardoor en haar onvermoeibaar optreden hard op weg een grote naam te worden. En terecht, begeleid door een geweldige band en gezegend met een fantastische en welluidende stem windt zij het publiek binnen no-time om haar vinger. Het is zonde dat we het niet tot het einde konden meemaken, waardoor we haar Aretha Franklin cover moesten missen.
Maar goed, de kans om legende David Crosby te zien kun je niet zomaar laten liggen. Aardig op leeftijd, 77, en toch een belangrijk deel van dat leven bezig geweest om lijf, leden en stem naar de gallemiezen te helpen, maar met die stem is weinig mis, en het vuur zit er nog in. “Our President is an asshole!” En natuurlijk, hij is de enige niet die dat roept, maar Crosby is niet te beroerd het nog wat verder toe te lichten, en het publiek zo ver te krijgen luidkeels mee te zingen met Ohio, de toch al bijna vijftig jaar oude protestsong van Neil Young.
En wat een band, strak aangevoerd door de meester zelve.

Truckers
Het was daarna wel tijd voor wat steviger werk. Van achterin de loods nog een mopje meegemaakt van Lee Bains III & the Glory Fire. Lekker doorstampen met het hart op de goed plek! En door naar de Drive-By Truckers! Ik kan er geen genoeg van krijgen, en de mannen van de Truckers gelukkig ook niet. Patterson Hood en Mike Cooley geven niet op. Met zichtbaar steeds toenemend plezier brachten ze een strakke en harde set voor een dankbaar publiek.
Inmiddels was het al aardig donker, met een mooie volle maan waar de wolken die lieten zien. Nog even langs de Blue Moon Stage waar de Mavericks een feestje aan het bouwen waren. Leuk, maar het was wel genoeg geweest. Over het spookachtig verlichtte pad door het bos terug naar de parkeerplaats en naar huis. Het was weer mooi geweest. Er waren gelukkig ook flink wat mensen onder de 50, er was mooie muziek. Het eten en drinken was zoals te doen gebruikelijk op een festival te duur (muntjes!), de wachtrijen voor het eten waren even gebruikelijk veel te lang, maar van klagen wordt een mens ook niet gelukkiger.
Met 5000 bezoekers was het festival uitverkocht,  de datum voor volgend jaar is al bekend: 24 augustus.

 

Line up was o.a.:
Sam Outlaw
David Crosby
The Mavericks
Lee Bains
Sons of  Bill
Coutney Marie Andrews
Seasick Steve
Hiss Golden Messenger
I’m with Her
Carl Anderson