Interview: The Weight Band

Tekst: Kees Schepel

Begin dit jaar al in de VS verschenen, maar onlangs ook hier: World Gone Mad van The Weight Band. The Weight? Band? Ja, de associatie met The Band en de muziek van The Band is er niet toevallig. The Weight Band is wat ze noemen ‘Woodstock based’, net als The Band dat jarenlang was. En de leden van The Weight Band hebben allen banden met  (leden van) The Band gehad. Gitarist en zanger Jim Weider nog het meest nadrukkelijk. Van 1985 tot 2000 was hij lid van The Band als vervanger van Robbie Robertson. Hun jongste cd World Gone Mad is een mooie plaat, onmiskenbaar in de trant van The Band. Instrumentatie en klank ‘zijn’  The Band. Ik heb al gelezen dat dit het beste album is dat The Band zelf nooit opgenomen heeft. En daar zit wat in.
Volgend voorjaar komt The Weight Band als zelf voor optredens naar Europa, maar voorlopig moeten we het doen met World Gone Mad. Wij vonden Jim Weider bereid om (per email)een paar vragen te beantwoorden.

Op jullie website hebben jullie het over  “keeping the spirit and music alive that defined an era”. Wat bedoel je daarmee?
“Het gaat ons om de geest en sfeer van live muziek maken , niet te gladjes, niet voorgeprogrammeerd. Zo dat de band vrij is om te spelen en het publiek weet te boeien,  en voelt dat we plezier hebben. Dat willen we de mensen meegeven die naar onze shows komen, en dat is wat we altijd al wilden, ook in de tijd dat ik met The Band speelde.

De connectie met The Band en Woodstock is duidelijk. Kun je daar iets meer over vertellen?
Ik ben opgegroeid in Woodstock, en beïnvloed door de folk-music scene en de songwriters die er woonden. Ik bedoel  dan Tim Hardin, John Sebastian, Maria Muldaur, Happy en Artie Traum, en natuurlijk Bob Dylan en The Band. Ik leerde folk songs te begeleiden op mijn elektrische gitaar.  Kun je je dat voorstellen? Als muzikant opgroeien met al die geweldige muzikanten en hun muziek om je heen… Van folk tot rock, blues, van r&b tot jazz. Er werd heel veel samen gespeeld in de plaatselijke clubs. Zo beïnvloedde iedereen elkaar.   En dan nog de omgeving, de natuur. De bergen en de beken en riviertjes, de ontspannen schoonheid van het leven in een klein plaatsje op het platteland. Dat komt ook naar voren in de muziek die daar ontstaat.

Jackie Greene is als gastmuzikant aanwezig op World Gone Mad. Zijn er verder nog ‘jongere’ muzikanten waar je een verwantschap mee voelt, in de geest en muzikaal?
Jackie Greenespeelt inderdaad op het album mee op het nummer Deal.  Hij is een van de jongere muzikanten die de roots muziek omarmen en in hun eigen muziek uitdragen en verder brengen, samen met onder meer Jason Isbell (een geweldige songwriter!).

World Gone Mad klinkt eigentijds maar tegelijk heel duidelijk Bandesque. Is dat iets wat jullie nadrukkelijk nastreefden: het album maken dat The Band niet meer kan maken, of komt het er als vanzelf zo uit?
We wilden een album maken met songs die zo zouden klinken dat ze naadloos zouden passen in de shows, waarin we ook originele Band songs spelen. Dus bij het schrijven wisten we dat het in die stijl en ‘feel’ moest zijn. Omdat een aantal van ons lange tijd met de leden van The Band gespeeld hebben komt dat eigenlijk redelijk vanzelf. De reacties op World Gone Mad zijn hier tot nu toe erg goed. De nieuwe songs worden goed ontvangen… daar zijn we erg blij mee! Het gaat erg goed, we zijn tevreden. In november spelen we in Carnegie Hall, in New York City. Eerst een set zelf, met ons album, en dan als begeleidingsband voor Arlo Guthrie… “How cool is that?!”

The artwork voor World Gone Mad er mooi uit! Wie heeft dat gedaan?
Dat is van Larry Freemantle. Hij heeft vroeger veel voor Atlantic Records gewerkt.

Ik begrijp dat er plannen zijn om naar Europa te komen?
We zijn in gesprek over een tour in het voorjaar van 2019. We kijken daar erg naar uit!

The Weight Band
World Gone Mad
Continental Records, € 12,-
https://continentalrecordservices.bandcamp.com/album/world-gone-mad