Nieuws

Idaho: meer dan aardappelen

‘Idaho? Potato country?’ Deze kreet zul je niet zelden horen nadat je de onvermijdelijke vraag waar je vandaan komt -gevolgd door de vraag waar je naartoe gaat- hebt beantwoord. De kraamkamer van de French Fries is, zeker ’s winters, een sleeping beauty. Want met dank aan de reactie van de gemiddelde Amerikaan heb je in Idaho het rijk alleen terwijl om de hoek twee van Amerika’s mooiste natuurparken liggen: Grand Teton en Yellowstone.
Bisons, elanden, rendieren, beren, wolven en adelaars vechten hier om de aandacht met wintersporten, hiken of simpelweg voor je uit staren en genieten van het uitzicht vanuit een schommelstoel bij de haard.


Wie kiest voor de kant van Idaho bij een bezoek aan Teton en Yellowstone, zal merken dat het er rustiger en goedkoper is dan aan de Wyoming zijde. Vanuit Driggs in Idaho sta je binnen 15 minuten op de ski’s en binnen het uur tussen de bisons van Teton of de dampende après-skibars van Jackson Hole. Yellowstone is of anderhalf uur rijden of de moeite van een paar overnachtingen in het park waard.

Foto: journeylism.nl


Architectenenclave The Sea Ranch


De meerderheid van de bezoekers aan de westkust daalt af naar het zuiden, richting Los Angeles. Maar wie afslaat in de tegenovergestelde richting wordt ruimhartig beloond. Bijvoorbeeld met een aantal magische minuten rijden over The Golden Gate Bridge, waarna glooiende heuvels je zachtjes richting de kust begeleiden.

Aangekomen bij de Stille Oceaan meander je met Route 1 mee naar de architecten enclave The Sea Ranch. Dit is autorijden uit de reclame: langs schuimende golven, steile kliffen, door talloze s-bochten en kleine vissersdorpjes. Een kleine drie uur nadat je de skyline van San Francisco in je achteruitkijkspiegel zag verdwijnen, sta je op de oprit van je eigen architectonische wonder met uitzicht op zee op een minuut of 10 rijden van het dorpje Gualala.

The Sea Ranch werd door de New York Times uitgeroepen tot ‘Utopia by the sea’. Hier ontwikkelden in de jaren 60 een paar architecten een nieuwe bouwstijl: The Bunking Barns. Verweerd hout, glas, wind en zee zijn de vier elementen waaruit de meest prachtige bouwwerken zijn opgetrokken. Het zo nu en dan herfstachtige klimaat van The Sea Ranch en de vele wandelroutes langs de ruige kust en de architectonische pareltjes zijn verfrissend. Net als de nachtelijke duik in je eigen hottub onder een deken van sterren onder muzikale begeleiding van de Stille Oceaan.


Foto’s: journeylism.nl


 

Bijzondere snoepwinkel


Sinds Mitch(-ell) Cohen zijn baan bij zakenbank Morgan Stanley in februari 2013 verruilde voor de toonbank van Economy Candy zijn Jerry en Ilene, zijn ouders, langzaam naar hun pensioen aan het toewerken.
In de dertig jaar waarin zij samen het slechts 70 vierkante meter grote snoeppaleis op 108 Rivington Street runden, hebben ze de Lower East Side zien veranderen. Van immigrantenwijk in verval tot verzameling van hippe, kleurrijke blocks met hier en daar nog een ruig rafelrandje. Het enige dat niet veranderde? Hun winkel.Net als 60, 70, 80 jaar geleden ligt het snoep tot aan het plafond opgestapeld. Tussen de volgepropte schappen schuifelen oude New Yorkers met of zonder kleinkind, plukjes toeristen en nieuwe buurtbewoners voorzichtig langs elkaar. Meestal gaat het goed. Heel soms valt een stapel om, regent het snoep en voelt iedereen zich even helemaal als Sjakie in de Chocoladefabriek bij het uit 1937 stammende Economy Candy in New York City.

Fotos: journeylism.nl, Economy Candy,Skye Greenfield


 

Vluchten naar de VS opgeschort – 13 maart 2020


De Amerikaanse president Donald Trump heeft aangekondigd al het vliegverkeer van Europa naar de Verenigde Staten vanaf vrijdag middernacht (lokale tijd) (de nacht van vrijdag 13 op zaterdag 14 maart 2020) op te schorten voor een periode van dertig dagen. Het inreisverbod voor Europeanen is een maatregel om de verdere verspreiding van het coronavirus in de VS tegen te gaan.
Voor reizigers en reisorganisaties is er nog veel onduidelijk. Maar de ANVR gaat ervan uit dat mensen hun reis kunnen annuleren omdat de reizen niet meer door kunnen gaan. Omdat de situatie van uur-tot-uur kan veranderen, adviseren we om het laatste nieuws goed bij te houden.


 

Fremont, Seattle’s bijzondere wijk

Foto: journeylism.nl en bikingbis.com

Ieder jaar, rond de zonnewende, verzamelen zich tienduizenden mensen in een buurt van Seattle. Ze komen hier voor een bijzonder spektakel in een al even bijzondere wijk: The Fremont Solstice Parade. In de schaduw van Lenin, een raket en een reusachtige trol trekt een bonte verzameling kunstenaars, voorafgegaan door een kleurrijk gezelschap fietsers, door de straten van het zelfverklaarde ‘Center of the Universe’.

[caption id="attachment_2681" align="alignnone" width="600"] Foto: journeylism.nl en bikingbis.com

De Fremont Solstice Parade is hét voorbeeld van het motto van Fremont: ‘De Libertas Quirkas’ oftewel ‘Freedom to be peculiar’. Wie wil meelopen, of fietsen, moet zich aan vier regels houden waarvan ‘No functional weapens’ er eentje is. De optocht heeft Mardi Gras-achtige trekjes en sinds ergens in de jaren 90 een streaker voor de tocht uit reed, is het hek van de dam. en rijden er ‘s zomers zo’n 1500, gebodypainte, naaktfietsers mee.

Een andere, even kleurrijke traditie in Fremont is ‘streetart’. Als kometen zijn ruim 60 kunstwerken overal in de wijk neergeslagen. Een trol, een raket, een vijf meter hoge bronzen Lenin, Saturnus, dinosaurusstruiken en het constant van kleding wisselende ‘Waiting for the Interurban’. Ieder kunstwerk heeft hier een eigen verhaal en niet zelden heeft dat een open einde.

Zo staat het grootste, en misschien wel enige, Lenin beeld in de VS al sinds Vladimir Ilyich Ulyanov in 1995 voet aan de grond zette te koop. Voor $250,000 koop je 8000 kilo brons waaruit in 1988 in Slowakije Lenin werd geboren. Niemand in Seattle kan zich voorstellen dat dit controversiële beeld, af en toe verft iemand de vingers bloedrood, ooit van haar sokkel zal worden getrokken. Maar business is business en bij de juiste brons prijs zal ook dit symbool van het communisme smelten in het kapitalistische vagevuur.


Ghost Towns USA

Foto: Shutterstock

Een belangrijk kenmerk in de vorming van het Amerikaanse westen is de periode van de goud- en zilverkoorts geweest. De gekte begon vanaf 1849, waarmee de grote tocht van migranten richting het westen, en met name Californië, werd ingeluid.

Foto: Shutterstock

Er ontstonden overal kleine dorpen die uitgroeiden tot ware steden met kerken, scholen, hotels, bioscopen, bars en winkels. Zo snel als deze groeiden, zo snel werden ze vaak ook weer verlaten. Hierdoor ontstonden spookstadjes, de ghost towns. En reis door met name het westen van de VS is dan ook niet compleet zonder een paar van deze beruchte, vreemde en best bewaard gebleven ghost towns te bezoeken.

Foto: Shutterstock

Happy Birthday Smokey Bear!

Foto: Shutterstock
Foto: Shutterstock

Als je door de natuur van de Verenigde Staten reist, ben je Smokey Bear vast al eens tegenkomen: de beer die aangeeft hoe groot het bosbrandgevaar is op die betreffende dag. Smokey Bear wordt ingezet door de Amerikaanse staatsbosbeheer om het publiek voor te lichten over de gevaren van ongeplande, door mensen veroorzaakte bosbranden. Het is de langstlopende campagne van het land en ook een van de meest krachtige: simple, strong en straightforward. En dat het niet onbelangrijk is, blijkt ook wel uit de vele bosbranden die het land teisteren.

Foto: Shutterstock

In Amerika houden ze van kamperen in de natuur. En wat is er nu leuker dan een kampvuurtje stoken en worstjes of maïskolven roosteren? Helaas gaat daarbij wel eens iets mis: het onschuldige kampvuurtje mondt uit in een alles verwoestende bosbrand die hectare na hectare in de as legt. Negentig procent van de bosbranden had voorkomen kunnen worden. Daar valt veel te halen, moet de United States Forest Service hebben gedacht. Ze creëerden Smokey Bear om miljoenen Amerikanen te leren hoe ze zorgvuldig moeten omgaan met vuur in de natuur. We wensen Smokey Bear een gelukkige verjaardag, maar hopen dat hij vooral een rustige en brandvrije periode tegemoet gaat.

Foto: Shutterstock

Philadelphia’s Mummers Parade

Foto: Shutterstock

Het is het oudste volksfestival van Amerika en zeker ook een van de meest uitbundige. De Mummers Parade die ieder jaar op nieuwjaarsdag in Philadelphia wordt gehouden, komt weliswaar voort uit een eeuwenoude traditie maar is nog altijd springlevend. Sterker nog, het feest dat nog het best te vergelijken is met Mardi Gras in New Orleans, bruist met tienduizend schitterend uitgedoste deelnemers als nooit tevoren.

Foto: Shutterstock

De huidige parade vindt zijn oorsprong in een mix van festiviteiten die vooral arbeidersemigranten tentoonspreidden tijdens de kerst- en oud en nieuwdagen. Grote groepen uit vooral de werkende klasse verkleedden en vermomden zich (Mummer komt van het Duitse woord vermummen) gewoontegetrouw op tweede kerstdag of nieuwjaarsdag. En trokken dan al schietend (in de lucht), schreeuwend en zingend de stad door. Daarbij schminkten ook veel deelnemers zich zwart of bruin. Die volksfeestjes gingen er zogezegd nogal wild aan toe, tot ongenoegen van de overheid. De ordehandhavers ondernamen daarop pogingen om dit soort taferelen te verbieden. Tevergeefs. De traditie was bij velen dusdanig populair en ingesleten dat ze niet viel uit te roeien. Dan maar reguleren dachten de overheidsinstanties, en zo ontstonden de eerste georganiseerde bonte optochten.

En toch zijn er ook hier enige actievoerders te vinden die bedenkingen hebben over een bepaald onderdeel van de Mummers Parade. Een aantal deelnemers schminkt zich (net als eeuwen geleden) namelijk zwart, bruin of rood tijdens de parade en dit fenomeen dat in Amerika bekend staat als Blackface, valt niet bij iedereen even goed in de aarde. Rondom Mummers Blackface is dan ook wat discussie ontstaan die wel wat lijkt op het Nederlandse discussie rondom Zwarte Piet. Veel lijken de Phillies zich er niet van aan te trekken. Die willen gewoon een knalfeest waar overigens alle minderheden met welk kleurtjes dan ook, gewoon aan mee doen. En zo hoort het natuurlijk ook.

Foto: Shutterstock

The New York City Yellow Cab

Foto: Shutterstock

Noem een aantal karakteristieken van New York City en in het rijtje met Empire State Building, Central Park en Times Square staan ook de gele taxi’s. Ze zijn als het ware de bloedbanen van Manhattan die alles laten stromen. Dagelijks vervoeren ze zeshonderdduizend inwoners, werknemers en toeristen. De gele taxi is met recht een icoon van New York.

Foto: Shutterstock

In New York rijden ruim 13.500 gele taxi’s rond. Deze worden bestuurd door veertigduizend chauffeurs, wat betekent dat er voor iedere taxi drie chauffeurs beschikbaar zijn en dat moet ook wel want taxi’s in Manhattan rijden 24/7. Zij vervoeren jaarlijks 241 miljoen mensen. Een taxi rijdt gemiddeld per dienst dertig ritjes die samen goed zijn voor een kleine driehonderd kilometer. Het overgrote deel van de chauffeurs zijn nieuwe immigranten en de kans dat je een bestuurder treft uit Afrika, Haïti, Rusland, Pakistan, Bangladesh of India is groot. Dat je bij een dame in de auto stapt is redelijk uitzonderlijk: slechts één procent van de chauffeurs is een vrouw.

Foto: Shutterstock

Er zijn legendarische taxi’s geweest, de DeSoto Skyliner bijvoorbeeld, de Checker cab, de Dodge Coronet en Chevrolet Caprice. Toen de productie daarvan in 1996 stopte, werd de Ford Crown Victoria toonaangevend. Deze laatste werd ook door de politie gebruikt en de afgeschreven wagens zorgden voor een constante stroom van nieuwe taxi’s. Tegenwoordig worden taxi’s om de zeven jaar vervangen. En als ze vervangen worden is dat steeds meer voor hybride auto’s en minivans die rolstoel toegankelijk zijn. Er zijn nu al bijna tienduizend hybride taxi’s in de stad, het hoogste aantal van alle steden in de Verenigde Staten. Als je over een paar jaar in New York rondloopt en ‘Taxi!’ roept is de kans groot dat er een Nissan NV200 stopt. Deze auto moet langzamerhand zijn luchtvervuilende voorgangers vervangen en is uitgeroepen tot Taxi of Tomorrow.


The Call Of The Wild

Op 19 februari 2020 zal de nieuwe film The Call Of The Wild uitkomen. Gebaseerd op het gelijknamige boek ‘De Roep van de Wildernis’ van Jack London, vertelt 20th Century Fox het avontuurlijke verhaal van de heldhaftige hond Buck in The Call of the Wild. Zijn rustige leventje komt plotseling op zijn kop te staan wanneer hij van zijn thuis in Californië wordt weggerukt en in de woeste natuur van de Yukon in Canada terechtkomt tijdens de Goudkoorts van eind 19e eeuw. Als het nieuwste lid van een postbezorgings-hondenteam, waarvan hij tot leider uitgroeit, beleeft Buck het avontuur van zijn leven. Hij vindt daarmee zijn roeping in het leven en wordt zijn eigen baas.

The Call of the Wild is een hybride film met een mix van live action en animatie. De film is gecreëerd door een mix van visuele effecten en een bijzondere animatietechnologie die de dieren tot leven te brengen en hun tot authentieke karakters te maken. The Call of the Wild is geregisseerd door Chris Sanders (How to Train Your Dragon), geschreven scenario door Michael Green (Murder on the Orient Express) en geproduceerd door Erwin Stoff en James Mangold (Le Mans ’66), met uitvoerend producenten Diana Pokorny (Downsizing) en Ryan Stafford (War for the Planet of the Apes). De sterrencast van The Call of the Wild bestaat uit Harrison Ford, Omar Sy (The Intouchables), Dan Stevens (Downton Abbey), Karen Gillan (Guardians of the Gallaxy) en Bradley Whitford (Get out).

En voor de liefhebbers van Yukon opgelet, want de film is voor een groot deel hier opgenomen. Dus alleen voor de mooie beelden is het al de moeite waard!


Honderd jaar Drooglegging

Foto: Wikimedia Commons

Op 17 januari 2020 was het precies een eeuw geleden dat in de Verenigde Staten alcohol in de ban werd gedaan. Vooral om de sociale problematiek voortkomend uit overmatig alcoholgebruik tegen te gaan, werd het land drooggelegd. De Drooglegging is altijd een heikel thema geweest, niet alleen in Amerika maar ook ver daarbuiten. Daarbij wordt vaak beweerd dat de Prohibition, zoals de Amerikanen hun alcoholvrije periode noemen, een faliekante mislukking is geweest. Het zou meer kwaad dan goed hebben gedaan. Daarnaast zijn er natuurlijk interessante paralellen te trekken met het huidige drugsbeleid in de VS.

De Drooglegging in de VS mag dan altijd veel bekritiseerd zijn geweest, geheel onbegrijpelijk was de maatregel niet. Amerika had namelijk wel degelijk een drankprobleem. Al sinds het ontstaan van de VS werd er veel gedronken in het land. Misschien omdat het leven hard was op de prairies en in de rauwe steden of omdat whisky zo geliefd werd, feit is dat de gemiddelde Amerikaan nogal gevoelig was (en nog altijd is) voor roesmiddelen en deze stevig innam. Te stevig, met alle gevolgen van dien. De slogan ‘Drank maakt meer kapot dan je lief is’, zou zomaar hier uitgevonden kunnen zijn en is dan ook zonder meer van toepassing op het leven in de VS in de jaren voorafgaand aan de Drooglegging. Alcoholisme, criminaliteit, ontwrichte gezinnen, geweld door drank, het kwam allemaal bovenmatig vaak voor.

Geen wonder dat actiegroepen van diverse pluimage zich roerden om wat aan dit omvangrijke probleem te doen. En met succes, want na veel gelobby en politiek gesteggel trad op 17 januari 1920 het achttiende amendement op de grondwet in werking. Vanaf dat moment rustte er een totaalverbod op alcohol in het hele land. Uit die beginperiode van de Drooglegging komen ook de beroemd geworden foto’s van het leeggieten van vaten bier en whisky in het riool of het massaal stukslaan van flessen drank, ongetwijfeld met lede ogen aangezien door tal van lieden die wel een borrel lustten.

Foto: Wikimedia Commons

De georganiseerde misdaad en andere handige jongens uit het criminele circuit zagen de Drooglegging met minder lede ogen aan. Die roken hun kans om illegale drank in flinke munt om te zetten. Zo ontstonden er al snel illegale cafés (speakeasies genaamd) en dook ook de maffia er natuurlijk meteen op. De bewering dat de maffiabendes in Amerika groot zijn geworden door de Prohibition, zou dan ook best een kern van waarheid kunnen bevatten.


Smaakvol Okanagan Valley

Foto: Shutterstock

Okanagan Valley ligt in de Canadese provincie British Columbia. Het is de droogste en warmste regio van het land. Omdat er zoveel zonuren zijn is het een ideaal gebied om fruit en met name druiven te verbouwen. Maar ook vakantiegangers gedijen goed in dit klimaat en genieten er van de ontspannen levenswijze. Hier draait het om de goede dingen van het leven. In het midden van de vallei ligt het 135 kilometer langgerekte Okanagan Lake dat voor verkoeling zorgt en decor is voor allerlei wateractiviteiten. Het meer kent echter ook een groot geheim… Een geheim dat we hier niet verklappen, want dat wordt onthuld in de wintereditie van AmericA Magazie, waar een uitgebreide reportage is te vinden over de Okanagan Valley.

Foto’s: Shutterstock

Voor meer informatie over de Okanagan Valley zie de websites: www.okanagan.com en www.okanaganvacationguide.com.


Betoverd door de Luray Caverns

Foto: Shutterstock

Een stalactiet hangt, een stalagmiet staat en als ze elkaar ‘ontmoeten’ noemen we dat een zuil. In de Giant Hall van de Luray Caverns in Virginia druppelt de aardrijkskundeles als een druipsteen uit het geheugen. We kijken miljoenen jaren in het gezicht en voelen haar in de Skeleton Gorge terug staren.
Een tour door de grotten van Luray is als een reis naar het middelpunt van de aarde. Er is weinig fantasie nodig om bij het betreden van het gangenstelsel door de ogen van ‘ontdekker’ Andrew Campbell en zijn kompanen te kijken. De ziel van de aarde is hier in druipsteen geboetseerd. Ze is grillig, scherp, buitenaards en angstaanjagend mooi. De tijd staat haar goed. Net als de herontdekkingsreizigers in 1878, is Washington Column het eerste wat we zien. Via de Fish Market, het Amfitheater en het Dream Lake gaat de toer dieper en dieper. Ondertussen duikt achter iedere hoek een witte zuil op; Pluto’s Ghost. Deze spierwitte formatie joeg in het flikkerend kaarslicht Campbell & Co. de stuipen op lijf. Nu is er sprake meer van ‘stuipen’ maar eerder van ontzag voor een van de mooiste grotten van de Verenigde Staren.

Foto: Shutterstock

Voor meer informatie over de Luray Caverns zie de website: luraycaverns.com


Meer nieuws….