Gezien: Phoebe Bridgers & band

Waar/wanneer: Merleyn Nijmegen, 15 augustus 2018

Waiting to Derail, het boek dat Thomas O’keefe, nu tourmanager van de band Weezer, schreef over zijn periode als tourmanager van de band Whiskeytown in de jaren 1997-1999, is redelijk hilarisch. Hij beschrijft erin dat zijn werk voor een belangrijk deel eruit bestond de band weer tijdig in de tourbus te krijgen. Er wordt behoorlijk gezopen en anderszins ingenomen, er wordt veel flauwekul uitgehaald. Hoofdpersoon in de meest sappige verhalen is in de regel de dan nog piepjonge Ryan Adams, destijds voorman van Whiskeytown. Ja, die Ryan Adams, de geniale songsmid en briljante muzikant die met evenveel gemak een lied als Come Pick Me Up uit de mouw schudt als dat ie het verwende en zeer irritante kind uithangt. Ook de Ryan Adams die wel enigszins tot rust gekomen is en in LA zijn eigen studio en label, Pax-Am, niet alleen voor eigen werk gebruikt. Hij brengt er ook werk van anderen, bij voorkeur op vinyl en in de regel van ‘up & coming’ artiesten.

Bijvoorbeeld van Phoebe Bridgers; piepjong, platinablond. Getipt door drummer Marshall Vore (van de band Olin & the Moon, en door Adams regelmatig gebruikt als sessie drummer) bracht hij met haar haar 7# Killer uit in 2015. Over wat hun ontmoeting verder nog aan RTL Boulevard achtigs opleverde verwijs ik u graag naar de song Motion Sickness van Phoebe Bridgers zelf, en naar de song Crack the Casevan het meest recente album, Telescope, van de band Dawes, eveneens uit LA.

In september 2017 volgde het album Stranger in the Alps, en daar heeft zij vrij intensief achteraan getoerd. Inmiddels ook met een volle band; drums, bas, toetsen en gitaar. Marshall Vore is vergeleken met Bridgers een veteraan, en blijkt behalve erg prettig drummen ook behoorlijk te kunnen zingen, zo bleek tijdens het optreden op 15 augustus jongstleden in Merleyn, Nijmegen.

In het kleine zaaltje was het dampend heet, en Phoebe en band leken wat moeizaam op gang te komen. Het is, zelfs als je het album al kent, ook wat wennen aan dat hoge en wat engeltjesachtige stemgeluid, maar na een paar nummers kwamen zij en de band en goed in. Ontspannen tussendoor, intens en geconcentreerd tijdens de nummers, speelde zij het gehele album, dus inclusief haar indringende versie van Mark Kozelek’s You Missed My Heart. Extra was nog een samen met Marshall Vore gezongen cover van Everything Is Free van Gillian Welch, en als uitsmijter Sheryl Crows If It Makes You Happy.

Vooral het tweede deel van het concert was groots en intens. Bridgers kan geweldig zingen en liet duidelijk horen dat zij zich niet hoeft te beperken tot het ‘engelachtige meisje doet Twin Peaks’ geluid waar zij tot nu toe vooral door bekend geworden is.
Wat tot op heden naar buiten gekomen is van haar samenwerking met bff’s Julien Baker en Lucy Dacus in de ‘supergroep Boygenius, doet verlangen naar meer. Van de dames tezamen en van Phoebe Bridgers zelf.

Tekst: Kees Schepel      Beeld: Peter van Riel