TakeRoot 2018 – De bucketlist van Jan D.

Tekst – Jan Donkers

Fotografie  – TakeRoot

Het zal weer keuzes maken worden, voor de liefhebbers, want hoe het blokkenschema ook uitpakt: je kunt niet in twee of meer zalen tegelijk zijn. En de verleiding om jezelf tegen beter weten in op te delen zal groot zijn, want het Take Root festival, op 3 november in de Groningse Oosterpoort, heeft opnieuw een geweldige line-up.

Michael McDermott & Heather Horton

Waar zijn wij bij AmericA het meest benieuwd naar? Michael McDermott is de naam die het eerst naar boven komt schieten, de meest interessante singer/songwriter van de laatste jaren, samen met zijn vrouw Heather Lynne Horton (met wie hij onder de naam The Westies ook platen maakte). Ik zag hem voor het eerst live vorig jaar in Hoorn. Hij was in zijn eentje en heel indrukwekkend. Niettemin stonden er zoals altijd weer twee dozijn mensen vlak bij het podium te kleppen (over hun aanstaande vakantie, de school van de kinderen, een huisdier hier of een schoonmoeder daar, je kent het wel, het heet in muzikantenkringen the Dutch disease). Maar toen ik na afloop van zijn optreden hem even namens het wél belangstellende deel van het publiek excuses maakte voor het weinige respect dat hem was betoond, wuifde Michael dat losjes weg: ‘Oh, I’ve been so disrespectful all my life that I won’t blame anybody anytime.’

En daar zit een heel verhaal achter. Bijna twintig jaar lang worstelde Michael met een drank- en drugsverslaving die hem bijna tot zelfmoord bracht. ‘I burned a lot of bridges and screwed things up pretty bad.’ Dat dit alles nu achter de rug is is op al zijn meest recente platen te horen. Over het algemeen kan ik slecht tegen muzikale getuigenissen van bekeerde junkies en alcoholisten, teveel moralisme, teveel Hallelujah, maar bij Michael McDermott is het een ander verhaal. Alleen al het titelnummer van zijn laatste album spreekt boekdelen: Out from under, met als een van de beste nummers (I swear I’m) Never going down again. Met zijn fijne, wat gruizige stem en zijn grandioze talent voor catchy melodieën belooft hij een van de beste acts van het festival te worden.

Donald Trump
En over veranderende levens gesproken: ook BJ Barham is nuchter geworden. En vader. En die twee hebben wel iets met elkaar te maken. Eh, BJ who? BJ Barham van American Aquarium natuurlijk. Hij raakte de overige leden van zijn band kwijt, niet voor het eerst, en zingt er roerend over in When we were younger men. Maar BJ is altijd de drijvende kracht en het grootste talent van de band geweest,  zoals ook zijn laatste album Things change aantoont. Vol krachtige en gepassioneerde nummers, met het openingsnummer The world is on fire als hoogtepunt. Gedateerd op de dag van Trumps verkiezingsoverwinning, met de bijna wanhopige vraag When did the land of the free become the home of the afraid?   

Trampled By Turtles

Een andere spannende band waarvan we heel veel verwachten is het uit Duluth afkomstige Trampled by Turtles, met hun tussen folkrock en bluegrass laverende, geheel eigen enthousiaste muziekstijl. Dave Simonett is hier de aanvoerder, en toen in 2016 zijn tweede solo-album onder de naam Dead Man Winter verscheen vreesden sommige fans dat het met Trampled by Turtles afgelopen zou zijn. Begrijpelijk, want dat album, Furnace getiteld was dermate heftig van scheidingsproblematiek doortrokken dat men zich kon afvragen of Dave nog wel als frontman van een band een dergelijke crisis te boven kon komen. Maar zie: de band trok zich terug in de bossen van Minnesota en kwamen er weer uit tevoorschijn met materiaal voor Life is good on the open road, een aanstekelijke, opbeurende plaat, misschien wel hun beste ooit.

Favorieten
En zoals er een verband is tussen BJ Barham en Michael McDermott, zo is er ook een tussen Dave Simonett en Marlon Williams, een andere zanger naar wie we reikhalzend uitzien. Williams, afkomstig van een zeer afgelegen plek in Nieuw Zeeland, is begiftigd met een klassiek-mooie stem en steekt zijn bewondering voor Roy Orbison, Scott Walker c.s. niet onder stoelen en banken. Ook op zijn meest recente plaat, Make way for love, is het liefdesverdriet troef, maar het ziet er niet naar uit dat we  hem in Groningen zielig moeten gaan vinden. ‘Ik raak er ongevoelig voor. Het gaat bijna niet meer over mij,’ zegt hij nu over dat repertoire.

En dan de Mastersons natuurlijk; we hebben het dan over het duo Chris Masterson en Eleanor Whitmore dat ook deel uitmaakt van de begeleidingsband van Steve Earle. Ze verzorgen dikwijls het voorprogramma van Steve Earle maar in Groningen zullen ze met hun eigen band aantreden.

En dit zijn dan alleen nog zo maar wat persoonlijke favorieten van ondergetekende. Als je voorkeuren anders liggen zul je ongetwijfeld genieten van Father  John Misty, die sinds hij uit de Fleet Foxes stapte een bliksemcarrière als solist heeft gemaakt. Anders wel van de fraaie harmonieën van Darlingside, de tough mama pop van Neko Case, Kurt Vile & the Violators (ex- War on Drugs) en niet te vergeten de Canadees Jerry Leger die onlangs een geweldig album onder de titel Nonsense and heartache uitbracht. En dan is deze opsomming nog lang niet volledig, maar als ik doorga gaat het jou en mij duizelen. Zoals elk jaar kan ik besluiten met de verzekering: A jolly good time is guaranteed for all!

Neko Case

Marlon Williams

Jan Donkers is wegens zijn grote verdiensten voor het festival benoemd tot ambassadeur TakeRoot (red.)

AmericA is weer present op TakeRoot. We hebben een eigen stand en zijn in de wandelgangen, achter de coulissen en in de kleedkamers druk met interviews. Een deel ervan zal op video te zien zijn op onze site www.americamagazine.nl

Ook dit jaar zijn er weer kaarten te winnen. Wil je meedingen en ben je abonnee, stuur dan voor 1 oktober een mail naar info@maasland.com ovv TakeRoot 2018

 

TakeRoot
3 november
Oosterpoort Groningen
www.takeroot.nl