De honger naar erkenning als stad die er toe doet in de Verenigde Staten, heeft de Seattle Seafair doen ontstaan. Al in 1911 ontstond in Seattle het zogeheten Golden Potlatch Festival, een soort fair met allerlei activiteiten. Om de stad te promoten, maar ook om te kunnen wedijveren met Portland dat het Rose Festival had. In 1941 ging Golden Potlatch ter ziele; tijdens de oorlogsjaren had men natuurlijk wel wat anders aan het hoofd dan feestvieren. Maar toen het honderdjarige bestaan van Seattle in 1951/’52 er aan stond te komen, vonden een aantal vooraanstaande Seattle-burgers, dat dit het moment was om Seattle eens flink op de kaart te zetten. De stad realiseerde zich echter op dat moment ook, dat er in Seattle eigenlijk niet veel was om trots op te zijn. Er was nog geen major league club in welke tak van sport dan ook, nog geen Seattle Centre, dus ja, hoe moet je dan je feestje vieren?
Walter van Camp
Daar moeten we maar eens wat aan doen, bedachten een aantal vooraanstaande zakenlieden uit de stad. Het plan werd bedacht om Walter van Camp te vragen om een evenement voor Seattle uit de grond te stampen. Van Camp had wat dat betreft zijn sporen verdiend door in Saint Paul Winter Carnival te ontwikkelen. Zoiets wilde Seattle ook graag. Van Camp ging vervolgens met het plan aan de slag. Hij liet in no time het Aqua Theatre bouwen aan Green Lake en bedacht daarbij een evenement dat wel wat leek op het voormalige Golden Potlatch, maar ook toekomstbestendig was. Nog steeds zijn de jaren vijftig ingrediënten van de Seafair niet echt veranderd.
Megasucces
Al in 1950 kon de eerste Seafair van start gaan (nog voor het jubileumjaar dus), met meteen al tijdens de eerste uitvoering een boordevol programma. Van Camp pakte meteen groots uit met een festival waar je u tegen zegt. Er waren parades geprogrammeerd, bootraces natuurlijk, atletiekwedstrijden en allerlei feestelijke activiteiten in de afzonderlijke wijken van Seattle. Ook de allereerste Torchlight Parade, die later zou uitgroeien tot het paradepaardje van de fair, werd al in 1950 gehouden. De eerste aflevering van de fair bleek een megasucces, tot grote vreugde en waarschijnlijk ook wel tot opluchting van Seattle. Vanaf nu kon de stad de Seafair verder uitbouwen tot een evenement met landelijke en misschien wel internationale naam en faam.
Slaapzak
Seafair is tegenwoordig gebouwd op een aantal traditionele pijlers die succes garanderen. De Torchlight Parade is misschien wel de belangrijkste daarvan. Op de laatste zaterdag van juli of de eerste zaterdag van augustus wordt er een parade door de stad gehouden die meer dan driehonderdduizend toeschouwers trekt. Om een goed plekje te bemachtigen komen veel toeschouwers al de avond van tevoren met slaapzak en rugzak een toplocatie bezet houden. De bonte stoet vertrekt altijd tegen de avondschemering (vandaar Torchlight) met als opdracht om fraai verlicht voor de dag te komen.
Hoogtepunten
De Torchlight Parade is naast een hoogtepunt ook het sluitstuk van de vele andere parades die in Seattle voorafgaand aan Torchlight worden gehouden. Die parades sluiten trouwens mooi aan bij de vele wijkfeesten die door heel Seattle worden gehouden tijdens de Seafair, en die de fair tot een echt feest voor de hele stad maken.
Andere Seafair-toppers zijn de marathon, de triatlon, de hydroplaan-bootraces om de Seafair Cup en de vliegshows van de Blue Angels. Ook de minder serieuze onderdelen zijn overigens populair, zoals de landing van de Seafair Piraten en de ludieke Milk Carton Derby, een bootrace waarbij alleen boten mogen meedoen die van kartonnen melkpakken zijn gemaakt. Het gehele tien weken durende spektakel wordt overigens mede mogelijk gemaakt door meer dan drieduizend vrijwilligers.
Al met al mag het dan ook duidelijk zijn dat het oorspronkelijke doel van de fair ruimschoots gehaald is: Seattle is met de Seafair een stad die er heel erg toe doet.
Foto’s: Shutterstock